https://doi.org/10.69500/m.50
Wykorzystując analizę przekazu i odwołując się do kategorii odbiorczości, autor analizuje strategie ekspozycyjne zastosowane przez twórców wystaw stałych w Muzeum Holokaustu w Waszyngtonie (USHMM). Sprawdza, czy i w jaki sposób uwzględniają wrażliwość i możliwości percepcyjne najmłodszych odbiorców, którzy mają dostęp do głównej ekspozycji stałej oraz przygotowanej z myślą o dzieciach wystawy Remember the Children: Daniel’s Story. W toku przeprowadzonych analiz autor odnotowuje, że o ile ekspozycja adresowana do najmłodszych odbiorców (od 8 lat) unika drastycznych obrazów dokumentujących zagładę, o tyle główna wystawa (dostępna dla zwiedzających od 11. roku życia) wykorzystuje wiele wizualnych świadectw zbrodni pełnych brutalności i okrucieństwa. Musi to rodzić pytania o konsekwencje dla odbiorców ekspozycji – szczególnie tych w początkowym okresie adolescencji.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne 4.0 Międzynarodowe.
Język Polski
English