https://doi.org/10.69500/m.59
W muzeach martyrologicznych poświęconych historii II wojny światowej istotną rolę odgrywają relacje naocznych świadków wydarzeń, będące nie tylko źródłem faktów, ale również wyrazem treści psychicznych i osobistych znaczeń. Jednak, mimo rosnącej roli nauk społecznych w badaniach historycznych, wiedza z zakresu psychologii wciąż rzadko znajduje zastosowanie w analizie świadectw. Celem artykułu jest zaprezentowanie wyników jakościowego studium 15 ustnych relacji byłych więźniów Dulag 121 w Pruszkowie pod kątem aspektów psychologicznych. W toku analizy tematyczno-narracyjnej zostały wyodrębnione dwa tematy nadrzędne: kruchość i siła oraz szereg tematów podrzędnych, co ukazuje złożony obraz kondycji potraumatycznej ujawniający się w chwili składania świadectwa. Refleksja psychologiczna nad treścią i formą relacji może nie tylko pogłębić rozumienie doświadczeń byłych więźniów, lecz również pełnić ważną rolę w krytycznym namyśle nad przyjmowaną perspektywą badawczą oraz w praktyce muzealniczej związanej z pozyskiwaniem i interpretacją świadectw.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne 4.0 Międzynarodowe.
Język Polski
English