Abstrakt

Wstęp: Rosnąca debata nad skróceniem tygodnia pracy i uelastycznianiem jego organizacji skłania do analizy preferencji pracowników różnych sektorów. Szczególnie istotne staje się uwzględnienie głosu kobiet zatrudnionych w instytucjach kultury, z jednej strony funkcjonujących w specyficznych warunkach organizacyjnych, a z drugiej stanowiących większość zatrudnionych w tym sektorze. Celem badania była identyfikacja preferencji i oczekiwań tej grupy zawodowej wobec potencjalnego wdrożenia modelu czterodniowego tygodnia pracy oraz analiza specyfiki tej grupy na tle wyników ogólnopolskiej próby kobiet.

Metody: W badaniu zastosowano podejście ilościowe, wykorzystując autorski kwestionariusz ankiety zawierającej pytania zamknięte i otwarte. Badanie objęło 28 kobiet zatrudnionych w różnych typach instytucji kultury oraz reprezentatywną próbę kobiet z innych sektorów gospodarki (N = 466). Analiza porównawcza uwzględniała model EZOP oraz wskaźniki postrzeganej dostępności i użyteczności elastycznych rozwiązań organizacyjnych.

Wyniki: Największym zainteresowaniem w obu grupach cieszył się model czterodniowego tygodnia pracy po osiem godzin bez obniżenia wynagrodzenia, przy czym kobiety z sektora kultury wykazywały wyraźnie większy poziom gotowości do wdrożenia takiego rozwiązania. Częściej wskazywały też pozytywne skutki dla efektywności i jakości życia, a rzadziej wyrażały obawy. Kluczową przeszkodą pozostają jednak kultura organizacyjna oraz niska postrzegana dostępność istniejących rozwiązań.

Dyskusja: Wyniki badania sugerują, że choć kobiety z instytucji kultury są pozytywnie nastawione do skrócenia tygodnia pracy, to realne wdrożenie takiego modelu zależeć będzie od zmian systemowych i zarządczych, w tym w zakresie modelowania kultury organizacyjnej wspierającej innowacje odnośnie do organizacji pracy.