, Przemysław Kaniecki
https://doi.org/10.69500/m.81
Tekst proponuje refleksję nad problematyką antropologicznego „zwrotu ku rzeczom”, stawia pytanie dotyczące ograniczeń radykalnie podmiotowego traktowania przedmiotów, opowiadania ich „biografii” w całkowitym oderwaniu od „ludzkiej” perspektywy. Uważamy, że w odniesieniu do przedmiotów historycznych pozostałych po polskich Żydach, którzy zginęli podczas Zagłady, takie ograniczenia istnieją i ten aspekt w oglądzie historii danej rzeczy powinien pozostawać centralny. W artykule podejmujemy próbę wskazania, w wypadku których obiektów z kolekcji Muzeum POLIN jest on centralny. Pomocna okazuje się kategoria przedmiotu „pozagładowego” i „pożydowskiego”, tj. takiego, z którym Żydzi mieli bezpośredni kontakt w czasie Zagłady.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne 4.0 Międzynarodowe.
Język Polski
English